Dit wil ik even zeggen
Een jaar geleden huppelde jij in mijn leven.
Ik dacht toen het is voor even
Het is nu twaalf maanden later
En we kennen elkaar veel beter
Ik ben niet altijd lief
Maar zeg wel elke keer alsjeblieft
Er is nog veel in jou te ontdekken
Maar ik blijf het volgende ontkennen
Iedereen zegt dit is echt een meid voor jou
Maar wil wel zeggen dat ik van je hou
The illest Woo?
Met de tweet dat 'The Illest' een locatie aan het zoeken was maakte ik mij een beetje zorgen. Chicago Social Club waar het begon had een intiem sfeertje. Het trok voornamelijk mensen die echt voor de muziek kwamen omdat de entreedrempel niet (zo) hoog was. Hoewel de locatie ook zijn mankementen had zoals op sommige momenten/plekken benauwd worden en een redelijk kleine dansvloer had het toch een sfeer.
Enkele weken later nadat de mededeling kwam dat 'The Illest' weer een tent had gevonden was ik meteen blij, maar binnen een minuut was die vreugde een beetje afgenomen. Het zou namelijk in de Jimmy Woo gehouden worden. Ik was hier sceptisch over. Dit kwam door het club/deurbeleid. De club staat er bekend om veel mensen bij deur te weigeren. Binnenkomen op de vrijdag en zaterdag was soms onmogelijk tenzij je op de gastenlijst stond of iemand bij de deur kende. Andere keren kon je zo binnen walsen. Met deze gedachte in mijn hoofd liet ik toch verschillende mensen via Facebook weten dat het 90's Hip Hop en R&B feestje waar ik het zo vaak over had er weer was.
De 19de naderde en meer mensen begonnen er over te vragen en te praten. Ik moest eerlijk zijn over de tent waar het zou worden gehouden. Het is een geweldige tent maar de crowd en het deurbeleid kunnen je afschrikken. Mensen die zelf ook bij Jimmy Woo zijn geweest hebben vaak een gemixt gevoel.
The story behind Eli Porter vs Envy
{EAV_BLOG_VER:a05644c680ec88d3}
Most people remember seeing a video clip from way back involving a rap battle. The set-up looked like it was done by amateurs. The battle it self brought us two rapper of which we can honestly say were never like Jin or Professor Green and all other battle rappers we've seen on YouTube and other places. Yet there is a real story behind this simple rap battle.
People's Champion: Behind the Battle from Trent Babbington on Vimeo.
A-trak doing his thing
In 2007 I went to Copenhagen to specifically see A-trak perform at a club. I was not disappointed.
Thought I'd share this old video with you guys
Jij bent een BB’er
Ja, niet meteen gaan juichen crackberry gebruikers. Deze jongen ga je niet gauw met een BlackBerry zien rond lopen. Nee, deze BB staat voor 'Bekende Beveiliger'. Je weet wel eentje die je uit duizenden herkend. En waar bijna iedereen er wel eens eentje heeft gezien of over gehoord heeft net als bij BN'er.
De laatste tijd merk ik steeds vaker op dat ik herkend wordt. En dat is te danken aan mijn afro want het is en blijft iets dat je niet vaak ziet. De reacties hierop variëren van complimenten tot dom lachen en grappen erover maken (hierover in een ander stuk). Een paar jaar geleden had ik ook een afro maar toen werd ik niet zo vaak herkend. Maar als ik nu alle momenten bij mekaar schraap ben ik toch een bekende als ik er over nadenk. Om even een paar op te noemen.
Als ik het mij goed herinner was de eerste keer dat iemand mij echte herkende een kort jaar nadat ik mijn eerste afro had afgeschoren. Er kwam een man bij mij langs en zei:"Mag ik wat vragen? Had u niet eerst een afro? Ja, zie je wel, jij bent het toch. Ik kon mij jou met afro herinneren, maar dit staat je ook wel". Ik was millimeter plat geschoren. Ik moest hier wel om lachen.
Recentelijk kwam het toch steeds vaker voor. Een man die mij een paar dagen voordat hij met zijn zoon ging vliegen al had gezien op Schiphol. Grond personeel dat mij eens heeft zien langs glippen en daarna op feesten komen zeggen dat zij mij kennen. Sta je daar met een bek vol tanden. Ook kreeg ik er een te horen via een collega. Een vriend van haar die een paar jaar geleden had gevlogen kon nog herinneren dat hij door mij was gecontroleerd. Het feit dat hij mijn controle nog eerder kon herinneren dan mijn afro leidde al snel tot de vraag:"Is hij een Josje?". Het antwoord mag je zelf verzinnen.
Maar het blijft niet alleen bij Nederlanders, van een kennis uit Kopenhagen hoorde ik dat vrienden van haar mij(n) (haar) hadden gezien. Zij kende mij alleen met een kort geschoren kop maar had foto's gezien waar ik met afro stond, dus ik werd daar ook al over 'geïnterviewd'.
En natuurlijk kunnen de 'Take a picture' momenten niet wegblijven. Oostblokkers die zogenaamd smooth een foto probeerde te maken met mij op de achtergrond. En terwijl ik wegliep gewoon meedraaien alsof zij aan het poseren zijn. De Japanners die waren weer een stuk vriendelijker en vroegen aan mij of zij een foto mochten nemen. Daar had ik geen probleem mee gezien ze dat zo vriendelijk vroegen. Waar ik eerst met een stond, volgden al snel drie anderen die in een rijtje gingen staan, om zo een voor een ook met mij op de foto te mogen, gevolgd door een groepsfoto. En dan had je nog de Suid- Afrikaners. Er werd eerst nog een poging gedaan om mij te paaien alvorens er werd gevraagd om een foto te nemen. De actie vond ik schattig dat ik het toe liet, mits de dames ook erop stonden.
Nu is de vraag wanneer is de stap naar het volgende niveau, de Bekende Amsterdammer. Only time will tell.
Airport Security Travel tips
With more and more people having the ability to book a plane ticket, it generates more customers for both the airlines and the duty free shops. And now more than before security has been put on high alert due to constant threats.
I'm going to write a few things that might be useful for when you go flying. This is not a complete list of tips and hints or how to slip past long queues. Also remember not all airports do things the same despite claims.
One of the things people hate most is waiting. Waiting for an order, waiting in line, waiting for the weekend and waiting for the next pay check to come in. When you get to an airport you have to wait at least at two places. The check-in desk/baggage drop-off and the security check. Depending on where you're flying from and to a passport/immigration control.
Look around don't follow other people blindly. How often have you stood in a queue and discovered there are more desks available. Keep your eyes open.
Remember you're going flying n to a party so KISS (Keep It Simple Stupid). Don't wear any fancy jewelry, high heels or get dressed up too much. You still have to sit in an airplane seat before you reach your actual destination. Yes, you might encounter Mr/Mrs Right while you're at the airport but does that actually matter if that person should like you for you? Regarding the jewelry, too many people forget or lose these. Just keep them safe in your bag.
When getting close to the security check, place you belonging in your bag. The less you need to take out of your pockets when at the x-ray machine, the quicker you can go through. Pay attention to what the person in front of you is doing and listen as well. Just because he took his shoes off doesn't mean you have too as well.
Any items you have with you in your bag that deviate from regular things (phones, coins, clothing, books, liquids & gels) tell it to the security so they are aware. This way when it goes through the machine they won't act surprised.
Watch your liquids & gels. Each airport handles this differently despite there being said they all follow the same rules. Make sure you don't bring any bottles of water or juices. Empty bottles are ok. Look at the size of your other liquids. Don't bring anything where the packaging is larger than 100ml. Even if it only has a little bit in it. "It's for both of us" doesn't work either. Make sure you put them in a plastic see through bag which is seal-able. When bringing along baby food make sure it's already pre-made or is specifically indicated to being baby food (less than 12 months on the package). Unprepared is also ok but you will have to get water from one of the restaurants or bars inside. Kids’ juices are not ok. So don't bring those along to prevent disappointment of it being thrown away. Like I said earlier not all airports work with the same rules so go out from the strictest one. Anything less is luck for you.
Don't bring any electronics with you unless you actually need them on the flight or they are sensitive/expensive. Less makes a lighter bag but also one easier to check for security. External computer hard drives can also be taken out if you have more than two. When removing the laptop open it a bit. Don't throw everything in one tray. Keep the electronics separate.
Walk through the metal detection gate only after you've seen all your bags go on the belt or into the machine. Don't simply walk away and expect it to be done.
Keep your passport in one of the pockets of your pants. You'll have it close with you and if needed, can be shown after you've walked through the metal detection. Walk normal through the metal detection. Acting silly and thinking its fun only makes you look stupid towards the security or even raise the suspicion you have something to hide. Don't say stupid things like, I have a bomb or a gun. Ever been labeled a flight risk (add being black listed and a fined for delaying a flight), it's no fun.
There are more people traveling except you. Try to look for a place to move your stuff with the tray after they've gone through x-ray instead of hogging the exit of the belt so nobody else can get to their stuff. After collecting your stuff, check the tray to make sure you didn't leave something in it. And count if you have all your bags. These are the moments people forget things the most like belts and phones that had to go through the x-ray again.
Wat er aan vooraf ging
Zoals het eraan toe ging volgens mijn eerste herinneringen.
Dinsdag 14 Juni 2011. Een hele normale dag die zwaar zou eindigen.
Het bedrijf feestje werd gehouden op een locatie waar het al jaren bekend was bij veel oud-werknemers (op 1-2 keer na). De reden dat ik wilde gaan was dat ik persoonlijk kon zien wat er zou gebeuren op dit feestje. In plaats van de roddels die na 2 uurtjes al voor geen meter meer klopte.
Bij aankomst werd een select groepje mensen begroet, want waarom zou ik opeens iedereen groeten als ik ze nauwelijks zie, nog spreek op de werkvloer? Wat volgde was een snelle trip naar de bar. Er moest bekeken worden wat er in de aanbieding (en sterk) was. Eerste wat wij te horen kregen was Vieux. Niet mijn ding maar tenminste iets. Al snel volgde een telefoontje dat de 'sopi waggie' gearriveerd was. Een snelle sprint naar buiten leidde tot een kleine teleurstelling. Er bleek namelijk maar 1 fles te zijn die nog maar genoeg had voor 5 shotjes. Gezien mijn vaste partner in crime soms gulzig kan zijn bleef er nog anderhalf shot over voor de rest. De cola verdween compleet zonder dat men het opgemerkt had. Langzaam liepen wij terug om vervolgens met de hele groep meteen naar de bar te rennen. Alcoholisten? Ja dat kan je bijna wel zeggen.
Na mijn vierde Vieux-cola zag ik het drankje dat (hoogstwaarschijnlijk) mij de nek omdraaide. Coebergh, zo zoet en zo sappig. Het geeft mij altijd een warm gevoel maar nooit een kater. De standaard glaasjes die wij kregen waren met 2 slokken weg dus besloot meneertje Vilmar maar 4 glazen te vragen om deze dan later weer tot 2 te maken. Resultaat, meer inhoud, langer op de dansvloer en lippen die rood werden.
De loting vond plaats en een variatie van prijzen werd verloot. Helaas ik zat er niet bij, dacht nog een leuk cadeau maar nee. Na de bekendmaking van alle winnaars begon de muziek weer en waren meeste mensen weer aan het swingen. Een aantal glazen later en ik ging los (volgens mensen). Naar mij zeggen was ik gewoon heel simpel bezig. Misschien is het omdat ik altijd zo rustig ben op werk dat dit voor hun in ene helemaal los gaan is. Het werd laat en langzaam begon iedereen naar buiten te druppelen. Ik in mijn aangeschoten stand besloot nog even een mede-neger te helpen een dame te schaken. Na een paar minuten had hij er genoeg van en werd ik bedankt. Gekrenkt in mijn eer liep ik weg en wenste ik dat hij zou falen met zijn missie, want wie wil nou niet de hulp hebben van een betrouwbare jongen?
Al kletsend werd er naar de auto gelopen. Mijn chauffeur besloot nog even een tussenstop te maken om de maag te vullen. Burger King op Schiphol Plaza. Laatste keer dat ik daar wat gegeten had, was 4 jaar geleden en toen vond ik het al niks. Nu moest ik op een maag met voornamelijk alcohol, een broodje eten. Ik had het geweten later. Het smaakte voor geen meter en na 4 happen had ik al genoeg. Er was thuis nog lekker eten dus waarom forceren?
Voor de deur afgezet en nog een paar fatoes gebroken in de auto, liep ik nog net niet strompelend richting het portiek en stond toen zeven verdiepingen lang met een grote glimlach in de lift. Ik was kapot maar had genoten. Ik donderde vervolgens in bed en sliep als een roos.
Brak
Zwak. Zo voelde ik mij de dag na mijn bedrijf feestje, totaal uitgeput.
Nadat ik opstond en naar de badkamer liep merkte ik op dat er nog wat lag in de wasbak. Burger King blijkbaar. Tijdens het schoonmaken zag ik dat mijn broek en trui beide in de badkamer waren. Ik kon mij niet meer herinneren dat ik ze uitgetrokken had. Een korte lach bui volgde. Lopend door de gang ging ik richting de keuken om iets uit de koelkast te pakken, er moest wat in mijn maag en snel. Eerste wat ik pakte was een fles water, helemaal vol dronk ik het tot de helft leeg. Mijn eerste gedachte was 'Bah!'. Ik moest een smaak hebben, dan maar siroop aanmaken. Een glas leeggedronken stopte ik meteen. Het smaakte niet en ik had geen eten kunnen vinden. Dat werd dus brood met Duo Penotti en twee eitjes. Langzaam probeerde ik mijn avond te herinneren, ik schrok even omdat ik dacht dat mijn jas nog in de auto bij mijn chauffeur was. Nu moest ik even mijn telefoon zoeken maar die was ook al zoek. Dus huistelefoon gebruiken om het te vinden. Terwijl ik liep richting het geluid van mijn telefoon die blijkbaar onder een lading schone was terecht was gekomen zag ik dat mijn jas op de grond lag in de gang. Weer iets om mij minder zorgen om te maken. Na mijn broodje (zonder korst natuurlijk anders zou ik het niet op kunnen krijgen) en twee eitjes ging ik weer liggen. Ik had het nodig, mijn benen waren moe en ik voelde uitgedroogd aan.
Voordat ik weer ging liggen verstuurde ik nog even Whatsapp berichten om te kijken of iedereen veilig was thuis gekomen. Zo aardig ben ik wel. De reacties varieerden van, " veilig aangekomen " tot " Ja, jij ook? Ben kapot ". Ook kreeg ik " Ik heb wel soort van overgegeven maar ik had niks in mijn maag dus kwam gewoon Coebergh spuug " en " Die Coebergh heeft mij gebroken man, nooit meer drink ik het " binnen.
Een kort dutje later werd ik wakker gebeld. Ik drukte het eerst weg, maar ik werd weer gebeld. Het was de vraag of ik mee wilde gaan naar Sumo. Daar zeg ik geen nee tegen maar ik moest het wel even regelen gezien ik het nummer standaard in mijn telefoon had. De hoop was 19.00, het gaf mij ook was tijd op nog te luieren en mij langzaam klaarmaken voor het etentje. Het werd helaas 17.30 dus ik moest mij haasten. Het voelde alsof ik helemaal op was en zelfs na mijn douch was het nog steeds niet beter. Ik voelde mij echt op en hier gaf ik het dan eindelijk eerst toe, "Ik ben oud". Terwijl ik zwaar baalde wreef ik over mijn buik als een zwangere vrouw dat doet. Mijn lichaam was niet meer zo fit dat het alles aankon.
Op mijn dooie gemak maakte ik mij klaar met de gedachte dat Sumo mij wel beter zou laten voelen. Daar ben ik een Sumo strijder voor. Onderweg naar Sumo kreeg ik nog een leuke uitnodiging om een taart te leren maken. Het was de zeer aparte chocolate cake die ik had gegeten bij een vriend. Daar kon ik geen nee op zeggen. Maar ik moest helaas werken op de dagen dat ze het voorstelde. Dan maar een andere keer. Maar hij komt.
Eindelijk aangekomen bij Sumo zakte ik als een zak aardappelen in mijn stoel. Zo moe voelde ik mij. Mijn partner in crime AKA mede Sumo hoofdstrijder en 'regular hang out buddy' (zoals ik dat een keer verkeerd uitlegde aan een vriendin) zat er even slecht bij. Leuk om te zien dat ik niet de enige was die zwak voelde. De eerste bestelling was een fles water die meteen binnen 1-2 minuten op was. Niet snel daarna volgde een fles appelsap. Ik moest een smaak drankje hebben. Helaas was het eten bij Sumo dit keer niet zo super als ik gewend was. Het eten proefde naar mijn smaak niet helemaal 'done' en heel veel smaken klopten niet. Het duurde een hele ronde voor ik het door had. De Coebergh had mijn smaakpapillen waarschijnlijk ook nodig verpest. Voeg daaraan toe dat wij ook nog eens dicht bij de keukendeur zaten en dus veel (niet frisse) geuren mijn richting opkwamen van de wasruimte. Niet best als jij je al niet optimaal voelt.
Er volgde wat gesprekken om ons af te leiden van onze vermoeidheid. De avond ervoor terug te puzzelen tot serieuzere zaken werden besproken. Tijdens een van de gesprekken had ik een fles appelsap zo snel op dat ik niet zeker wist of ik er een gedronken had. Bij het bestellen van een nieuwe werd mij gevraagd of ik niet al een gekregen had zo snel was het op. Terwijl onze twee uur voorbij tikte kwam ik niet verder dan ronde drie met het eten. Drie!!! Kan niet, minimaal vier volledige rondes als je een Sumo strijder ben. Ik bezorgde mijn titel een schande. Maar er was geen andere keus. Het was of weglopen of knock-out gaan. De rit terug naar huis was zwaar. De teleurstelling van Sumo, mijn vermoeidheid en wetend dat ik 8 uurtjes later moest opstaan om naar werk te gaan maakte mij een beetje sip. Bij thuiskomst bleef er maar een vraag door mijn hoofd gaan.
Een sollicitatie brief
Een tijd geleden zag ik een vacature staan. Na een gesprekje had ik besloten om hierop te reageren. Dit is de brief die daarna verstuurd werd.
U zoekt een goedlachse klusjes man en dit is exact de functie die bij mij past.
Ik zal u in deze brief ervan overtuigen dat desondanks mijn vele tekortkomingen ik de man ben die u zoekt.
Ik ben een man met een opmerkelijk oog voor detail en een ijzersterk geheugen van gebeurtenissen. Mijn doel is altijd een zo goed mogelijke prestatie neer te zetten al beschik ik niet over alle benodigde eisen. Met mijn talenten en leergierigheid hoop ik mee te kunnen dragen aan het proces en tijdens dit mijzelf verder te kunnen ontwikkelen.
Mijn afro van meer dan 3 cm is een positieve bron van uitstraling. Men moet meteen lachen als ze dit zien. Het geeft hen 'a good feeling' gevoel. Mijn gezichtsbeharing laat ik van tijd tot tijd staan meer uit luiheid.
Ik wissel de momenten van 'weten wanneer ik niks moet zeggen', met 'door gaan tot men geïrriteerd raakt'.
Een van mijn favorieten uitspraken is: " Nee, ik rook niet, ik leef gezond. Ik drink alleen". Daarbij is Jack Daniels mijn beste vriend tijdens deze uitjes.
Het puntje van mijn tong gaat gemakkelijk tussen het spleetje van mijn twee voortanden en mijn lippen zijn groter dan die van Jay-Z en Mick Jagger bij mekaar. Het laatste staat al garant voor een Guinness Book of Records notering. Het eerste voor een tick.
Door mijn onregelmatige werktijden kan ik op verschillende momenten van een dag in de week aanwezig zijn om de werkzaamheden uit te voeren. Helaas is dit wel gekoppeld aan het openbaar vervoer. Ik zou geen problemen hebben om nood gedwongen op de bank te slapen om de taken een volgende dag verder uit te voeren.
Wat mijzelf tenslotte aantrekt in de door u aangeboden baan is in het samenwerkingsverband met u. Ik heb geen problemen om met een ontbloten bovenlijf te werken. Dit maakt mijn bierbuik zeer goed zichtbaar. Gelukkig heb ik volgens vorige werkgevers een zeer bijzondere achterwerk die men afleid van mijn buik.
Hoewel ik een gelegenheids neger ben met aparte trekjes hoop ik zo snel mogelijk langs te komen voor een gesprek waarin ik mijn enthousiasme over deze baan verder kan toelichten.
Met vriendelijke groeten,
Vilmar Simson
Bijlage: curriculum vitae
(attachment failed, please try again later)
15 minutes of fame
There is was, my 15 minutes of fame when I was in Kuala Lumpur. I went to Malaysia to visit my good friend Alex (far right, black suit) while taking some rest. He does some minor modelling work together with his (now ex-) fiancée (blue shirt) and was invited to a special screening of the James Bond movie, Quantum of Solace. He decided to bring me along.
In the lobby they were asked by a journalist if a picture could be taken for the newspaper. And a day later I was in the local Kuala Lumpur newspaper, 'The Star'. It was also featured on their website. Because I was on trip to an island east of Malaysia named Pulau Perhentian, Alex had decided to keep a part of the newspaper as a present.